COV─░D G├ťNL├ť─×├ť

26 Ekim 2020 Pazartesi
Amasya Devlet Hastanesi/03.20

Burada hasta olarak de─čil hasta annemin refakat├žisi olarak bulunuyorum. Asl─▒na bak─▒l─▒rsa “Covid” denen davetsiz misafir yakla┼č─▒k bir haftad─▒r benim de v├╝cudumda ama bedenim ├╝zerinde ciddi bir faaliyetini hissetmedim. V├╝cudumuzu be─čenmemi┼č de olabilir, bilmiyorum.

Covid’in nam─▒ kendisinden daha g├Ârkemli. Rivayetler muhtelif. J. Borges’in ve G. G. Marquez’in b├╝y├╝l├╝ ger├žek├ži anlat─▒mlar─▒na benziyor durum. Konaklad─▒─č─▒ v├╝cutta, negatife d├Ând├╝kten sonra bula┼č─▒c─▒l─▒─č─▒n─▒ yitirse de ta┼č─▒y─▒c─▒ olarak kald─▒─č─▒┬á ┬ás├Âyleniyor. Marifetleri ├žok Covid’in.┬á B├╝t├╝n bir insanl─▒─č─▒ hizaya sokmu┼č g├Âr├╝n├╝yor. B├╝t├╝n bunlar─▒ nas─▒l ba┼čard─▒─č─▒na ak─▒l s─▒r erecek gibi de─čil. Bizim g├Âzlemimize g├Âre ba┼člang─▒c─▒ ile biti┼či ├╝├ž y─▒l s├╝rer.

Bana geldi─činde son derece sakin bir zaman─▒mdayd─▒. Aram─▒zda k─▒sa bir s├Âyle┼či oldu:

– Sana ho┼č geldin demeli miyim?
– Koluna girip seni g├Ât├╝rmeye geldi─čimi mi d├╝┼č├╝n├╝yorsun?
– Hay─▒r bunu d├╝┼č├╝nmedim.
– Bu g├╝zel. V├╝cudunda konaklayabilece─čim bir yer yoksa dola┼č─▒r, ├ž─▒kar─▒m. Ho┼č geldin diyebilirsin yani
– Ho┼č geldin! Ne getirdin?
– Hakikat ile me┼čguliyetini biliyorum. Ona dair baz─▒ ┼čeyler, hik├óyeler, sonra sana kim dost kim de─čil ufak bir ├žetele.

Bulundu─čumuz kat─▒n ad─▒ 1. Pandemi kat─▒. Burada ayakta g├Âr├╝len herkes Covid’e maruz. Biti┼či─čimdeki ko─ču┼čta, ilkokuldan son anda ├Â─čretmenim de olan Nurettin Hoca yat─▒yor. Yan─▒nda bir adam daha var. Beni ac─▒k kap─▒dan salonda dola┼č─▒rken g├Âren hocam─▒z i┼čaret veriyor, lavaboya gidecekmi┼č, Koluna giriyorum ve onu lavaboya g├Ât├╝r├╝yorum.

Nurettin hocan─▒n s─▒k─▒nt─▒lar─▒ var. Ketilde bir sallama ├žay haz─▒rlay─▒p yan─▒ndaki hastaya ve kendisine ikram ediyorum.

14.00: Annemin doktoru Serap Han─▒m geldi. Hastan─▒n durumunun kendisinden beklenmeyecek ┼čekilde iyi oldu─čunu s├Âyledi ancak dedi ya┼č─▒ ├žok ileri oldu─ču i├žin risk alt─▒nda bir hasta. Bu sebeple iki g├╝n daha kalmas─▒ gerekir. Peki, efendim dedim. Biraz sonra bayan hem┼čire geldi ve annemin elinden kan ald─▒. Hastanede m├╝kemmel diyebilece─čim bir hizmet var. G├Ârevliler ilgili. Bu insanlar─▒n ruhsal durumlar─▒n─▒n bozulmamas─▒ i├žin ne gibi bir ├Ânlem var bilmiyorum ama bu gerekli. Her taraf p─▒r─▒l p─▒r─▒l p─▒r─▒l. Yatak durumuna getirilebilen bir koltukta elbiselerimle yat─▒yorum Gecenin bir saatinde hem┼čirelerin uygulamalar─▒ ile uyand─▒─č─▒m oluyor.
Annem, hem┼čire gittikten sonra ikinci kez konu┼čtu ve “elim ac─▒yor,” dedi. Bu kez s├Âzleri anla┼č─▒l─▒r nitelikte idi. Ellerinin ├╝zeri i─čne yaras─▒ ve katran karasi g├Âr├╝n├╝m├╝nde annemin. Az sonra akci─čer filmi i├žin dev bir cihazla bir g├Ârevli girdi i├žeri. Yard─▒m istedi. Cihaza ├žekim pozisyonu ald─▒rd─▒k.
Pencereyi a├žt─▒m, i├žeri havalans─▒n diye.
D─▒┼čar─▒da trafik ak─▒yor ve hayat s├╝r├╝yor G├╝z g├╝ne┼či Amasya’y─▒ ├ževreleyen kayal─▒klar─▒ mevsimin son soluk ─▒┼č─▒lt─▒lar─▒yla tar─▒yor

Bu arada s─▒k s─▒k telefon geliyor. Bu notlar─▒ yazarken birka├ž kez ara vermek zorunda kal─▒yorum. Telefon demi┼čken akl─▒ma geldi. Bir derginin edit├Âr├╝ olan dostlar─▒mdan biri, bir s├╝re ├Ânce bu hastal─▒kla bo─ču┼čmu┼čtu. Ge├ž haberim oldu ama haberim oldu─čunda kendisini arad─▒m. Daha sonra WhatsApp’tan yazd─▒m ve sordum. Benzer bir durumu daha ├Ânce ya┼čam─▒┼č olan bu dostun kendisini bilgilendirdi─čim h├ólde d├Ân├╝p de bir ge├žmi┼č olsun dememi┼č olmas─▒na ├╝z├╝lmeli miyim? Sadece bu de─čil. ─░yi de bir ┼čair olan ve covid -19’a maruz kalan ba┼čka bir dostum da bana ayn─▒ duygular─▒ ya┼čatt─▒. Hem yaz─▒l─▒ hem de s├Âzl├╝ olarak kendisini aray─▒p s─▒k─▒nt─▒s─▒n─▒ payla┼čt─▒─č─▒m h├ólde bu asgar├« insan├« ilgiyi bizden neden esirgedi─čini anlamaya ├žal─▒┼č─▒yorum.
Durduk yerde zihnime d├╝┼čen bu t├╝rden parazitleri uzakla┼čt─▒rmam gerekti─čini s├Âyl├╝yorum kendime; ├ž├╝nk├╝ ├ž├Âzemedi─čim bunlar─▒n da ├Âtesinde derin bilmeceler var:

Annem aylar sonra gece yar─▒s─▒ konu┼čtu. “Babam diyor ki” diye ba┼člad─▒ annem. C├╝mle ├Ânce kelimelere ├žarpt─▒, sonra a─čz─▒nda par├žaland─▒ s├Âzc├╝kler ve ne dedi─čini anlayamad─▒m. Konu┼čmay─▒ unuttu─čunu d├╝┼č├╝nd├╝m. Sonra beni yan─▒na ├ža─č─▒rd─▒ ad─▒m─▒ ├╝nleyerek. Hayret ettim bu geli┼čmeye; ├ž├╝nk├╝ annem bana seslenmeyeli yakla┼č─▒k bir y─▒l olmu┼čtu. Vard─▒m. Bir eliyle burnundan kayan maskesini tutarak “g├Âzl├╝─č├╝m├╝ tak” dedi. Annemin sadece haf─▒zas─▒n─▒ de─čil orada kalan s├Âzc├╝klerin de ba─člamlar─▒n─▒ terk ettiklerini d├╝┼č├╝nd├╝m. Ba┼čka bir ┼čey daha oldu: Annem az ├Ânce ├╝├ž├╝nc├╝ kez konu┼čtu: “Ho┼č geldin!” dedi a├ž─▒k kap─▒ya do─čru bakarak. Kap─▒ya bakt─▒m, kimse yoktu.
Annem kime ho┼č geldin dedi? Zamana m─▒, hayata m─▒, ├Âl├╝me mi, hakikate mi bilmiyorum.
Dahas─▒ var:

Biti┼či─čimde hem covit hem de alzheimer hastas─▒ bir adam, ne anlama geldi─či bilinmeyen bir kelimeyle s─▒k aral─▒klarla ba─č─▒r─▒yor: “Abiyeeee!

Adam─▒n sesi o kadar g├╝r ve g├╝├žl├╝ ├ž─▒k─▒yor ki b├╝t├╝n odalar inliyor.
Bu ses gecenin bir vakti bütün bir kata hâkim olabiliyor.
Abiye kimdi? Zaman m─▒yd─▒ abiye, ├Âl├╝m m├╝yd├╝, hakikatin ad─▒ m─▒yd─▒; yoksa d├╝nya m─▒? Bunu hi├žbir zaman ├Â─črenemeyece─čim.

Amcam─▒n o─člu Fikr├« Seyhan arad─▒ ve d─▒┼č kap─▒da oldu─čunu s├Âyledi. Salona ├ž─▒kt─▒m. Uzaktan bana el sallad─▒. Telefonda konustuk. A─čabeyi ┼×aban Seyhan’─▒n kritik bir s├╝rece girdi─čini s├Âyledi : Ent├╝be. ├ťz├╝ld├╝m. Hastanelerde bu t├╝r haberler hayat─▒n ak─▒┼č─▒n─▒n bir par├žas─▒.

Burada, d├╝nyada bir s├╝re izinli olarak bulundu─čum hissine kap─▒l─▒yorum.